Tineke maakte van haar chronische ziekte iets positiefs
Dit artikel schreef ik voor Ze.nl
De 21-jarige Tineke Veenstra heeft de afgelopen jaren veel tegenslag gehad met haar gezondheid, maar ze heeft het positief aangepakt. Ze begon de website Onzichtbaarziek.nlvoor mensen met een chronische ziekte. Ze.nl sprak met deze sterke dame.
Hoe ben je op het idee gekomen om een website te maken voor chronisch zieke mensen?
“Ik was in het ziekenhuis en na een slechte uitslag stapte ik in de lift. Daar werd ik door iemand aangesproken dat ik beter de trap kon nemen, omdat ik er nog zo fit en gezond uitzag. Ik plaatste hierover een berichtje op Twitter en daar kwamen heel veel reacties op. ‘Doe een T-shirt aan met de tekst ‘Onzichtbaar ziek, sorry voor het ongemak!” en meer van dat soort berichtjes kreeg ik terug. Daar lachte ik eerst om, maar daarna werd het serieuzer. Ik kreeg mailtjes van mensen die zulke T-shirts wilden bestellen en vroegen wanneer ik een website ging maken. Ik kreeg zelfs een logo van iemand toegestuurd! Toen heb ik besloten om er echt iets mee te gaan doen.”
Wat betekent de naam eigenlijk?
“Veel mensen zijn ziek, maar dat kan je niet altijd aan de buitenkant zien. Hun ziekte is onzichtbaar, vandaar Onzichtbaarziek.nl. Deze mensen lopen vaak tegen veel onbegrip aan.”
Wat wil je met Onzichtbaarziek.nl bereiken?
“In het begin wilde ik vooral meer begrip creëren voor mensen met een onzichtbare ziekte. Dat wil ik natuurlijk nog steeds, maar ik wil het veel breder trekken. Ik zou graag zien dat deze mensen niet alleen begrip krijgen in hun persoonlijke omgeving, maar ook in hun studie, werk en wonen. Ik wil dat deze doelgroep net zo veel kans heeft op werk, scholing en een woning als een gezond persoon. Verder wil ik onzichtbaar zieken een beetje op weg helpen door tips te geven over studie, stage, werk, wonen, liefde, zwangerschap, kinderen en financiële zaken.”
En hoe staan de zaken ervoor? Lukt het een beetje?
“Het gaat hartstikke goed met de website! Ik krijg heel veel reacties. Op Twitter en Facebook heb ik nu zo’n 450 volgers en op Hyves zelfs bijna 1400. De bezoekers op de website zelf blijven ook stijgen en ik krijg heel veel e-mails met positieve reacties. Ik ben ook gevraagd voor interviews over de site. Ook hebben patiëntenverenigingen de website opgenomen in hun bladen. Daarnaast heb ik van een grafisch bedrijf visitekaartjes en flyers gesponsord gekregen. Maar ja, wanneer noem je iets een succes? In een klein half jaar zo veel aanhang en reacties vind ik best een succesvolle paar maanden.”
Waarom slaat het zo aan, denk je?
“Ik denk dat het komt omdat het lekker luchtig is. De website heeft een vrolijke uitstraling, maar er wordt ook gesproken over onderwerpen die lang niet altijd besproken worden op een gemiddelde patiëntenvereniging. Verder voelen mensen dat ze niet alleen zijn met hun problemen.”
Anders
Na een heerlijke lange nacht die ik echt nodig had kwam ik langzaam aan bij bewustzijn. Ik luisterde met mijn ogen dicht naar de geluiden om mij heen. Ze waren anders dan ik gewend was. De regen tikte anders op het raam en de wind beukte anders tegen het huis. Ook het geluid van mijn deken was anders. Ik deed mijn ogen open en aan het plafond zag ik een andere lamp hangen. De muur zat aan de andere kant en aan de andere muur zat ander behang. Oja, ik woon nu in een ander huis!
Het voelt nog wel een beetje raar hoor. Ik heb bijna vijf jaar lang in mijn huisje in Zwolle gewoond. Eerst beneden in een mini-kamertje en daarna boven in een flinke ruimte met eigen balkon. Ik was gewend aan mijn negen huisgenoten die altijd binnen kwamen en aan de mensen uit de buurt, de route naar de supermarkt en het centrum en aan het feit dat ik op een halve minuut lopen van het station woonde.
Maar dat is nu allemaal anders. Ik woon in Hilversum wel vlakbij het station, maar moet toch een eindje lopen. Ik doe nu boodschappen bij de Albert Heijn in plaats van de Jumbo en ik heb maar een directe huisgenoot. Onder en boven mij wonen twee gezinnetjes in appartementen en ik deel de badkamer met een meisje van mijn verdieping. Ik heb een eigen keuken, apart van mijn woon/slaapkamer en zelfs een soort van inloopkast! Het is hier prachtig, maar anders dan ik gewend ben.
Maar goed, nog eventjes wennen en het voelt hier net zo thuis als Villa Venestraat in Zwolle.
Waarom Parenthood een toffe serie is
Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik een flinke serie-junkie ben. Dagelijks kijk ik gemiddeld 4 a 5 afleveringen. Nu lijkt het alsof ik verder geen leven heb, maar dat valt heel erg mee hoor. Ik studeer, eet regelmatig met vrienden en kom ook gewoon nog de deur uit, maak je geen zorgen. Mijn recente ontdekking: Parenthood. En ik ga je nu vertellen waarom het tof is.
1. Lauren Graham (van mijn all time favorite serie Gilmore Girls) zit in de serie
2. Jason Ritter (de broer van Joan in Joan of Arcadia) heeft een leuke bijrol
3. Het gaat over verschillende gezinnen, met ieder een eigen verhaallijn, waardoor het niet saai wordt
4. Hierdoor is het mogelijk jouw favo verhaallijn te kiezen. Die van mij is het gezin van Julia met haar uberschattige dochtertje
5. De grappigste scenes zijn zo onwijs realistisch! Ken je zo’n gesprek waarbij iedereen zijn zegje wil doen en niet naar elkaar luistert en waardoor dus iedereen door elkaar heen praat? In Parenthood gebeurt dat de hele tijd, hilarisch!
6. Er is niet te veel rare drama. Natuurlijk heeft iedereen z’n problemen (mensen horen dat ze ineens een kind van 7 hebben, kunnen niet zwanger worden, hebben een zoon die autistisch blijkt te zijn enz.) maar er wordt niet ineens iemand vermoord door een alien waarna iedereen het de volgende aflevering alweer vergeten is
7. Supertoffe soundtrack! Met onder andere Matt Kearney en Slaid Cleaves.
Ik wilde eigenlijk tien redenen geven, maar zo ver kom ik eigenlijk niet. Maar neem van mij aan dat je het eerste seizoen maar gewoon moet downloaden.
Tijdverdrijf voor wanneer je ziek bent
Wanneer je toch de hele dag op bed ligt, kan je maar beter wat te doen hebben toch?
Van een studiegenootje kreeg ik de link naar een toffe website waar je presentaties kan maken. Zulke presentaties had ik al eerder gezien op de Mediaparade en ik vroeg me af hoe ze dat voor elkaar kregen. Nou, het is dus heel makkelijk! De verveling sloeg bij mij net toe, dus ik heb een onzinnige presentatie gemaakt.
(je moet telkens op t pijltje naar rechts klikken om naar de volgende ‘dia’ te gaan
Wanneer je niet zoekt…
…dan komt er vanzelf wel iets op je pad.
Serieus, het is waar! Al zo’n anderhalf jaar zeg ik het tegen mezelf: het is tijd om te verhuizen. Mijn studentenleven in Zwolle is klaar, ik studeer nu in Amsterdam en ik heb wel lang genoeg in mijn studentenhuis gewoond. Wanneer je dit hebt besloten is het alleen nog maar een kwestie van het vinden van iets anders. Maar daar loop je al tegen een paar problemen aan.
Ten eerste: waar moet je heen? Amsterdam kan ik wel vergeten. Er is kamernood en de kamers die er zijn hebben een campuscontract wat zou betekenen dat ik eruit moet als ik ben afgestudeerd. Onhandig dus en geen optie. Appartementen zijn ook geen optie, want: duuuuuur. Sociale huur heeft een wachtlijst van honderd jaar, dus dat kan ik wel vergeten. Utrecht zou ook een mooie woonplaats zijn, maar ook daar kom je er niet tussen. En trouwens, ik kan natuurlijk ook niet voorspellen waar ik straks een baan krijg. Moet ik dan weer verhuizen?
Ten tweede: geld. Voor een mooi huisje heb je geld nodig. Want je kunt wel beredeneren dat je het best kan betalen, je hebt wel bewijzen nodig. En aangezien ik afgelopen jaar alleen maar een baantje met een 0-uren contract had en nu zelfs helemaal niet werk is dat toch best lastig. Daarbij moet je voor een fijn appartementje al snel honderd keer de huur verdienen per maand, wat niet helemaal haalbaar is in mijn geval.
Dus. Ik had al zo’n beetje voor mezelf besloten dat het ‘m niet ging worden. Daarbij, hier in Zwolle heb ik het goed. Leuke huisgenoten, prachtige locatie, ruime kamer met eigen keuken. Wat wil je eigenlijk nog meer?
Maar zoals wel vaker het geval is, op het moment dat je besluit dat je niet gaat zoeken, komt er vanzelf een mooi aanbod jouw kant op zweven. IK GA VERHUIZEN!
Met de gedachte – je weet maar nooit of t wat is – reageerde ik op een studio in Hilversum. Beetje in t midden van het land, maar 20 minuten verwijderd van de Vrije Universiteit, een directe verbinding met mijn thuisbasissen Deventer en Almere en ook nog eens vlakbij het station. En dat voor een best betaalbare prijs! Zondagavond tegen twaalven stuurde ik dus een mailtje naar de makelaar en tot mijn stomme verbazing werd ik de volgende morgen al gebeld of ik kon komen kijken. De daaropvolgende dagen bestonden uit lange gesprekken met mijn ouders, en afgelopen week heb ik het contract getekend.
Dus nu mag ik me lekker voorbereiden op mijn nieuwe stulpje.
Zo moet ik een wasmachine, kookplaat en koelkast hebben (heeft iemand er toevallig nog eentje over?), mag ik behang uitzoeken en moet ik uiteraard al mijn spullen inpakken. Gelukkig heb ik daar nog een maandje de tijd voor.
Ik heb er heel veel zin in, maar vind het ook stiekem een beetje eng. In ga naar een nieuwe stad waar ik niet echt mensen ken (behalve een paar studiegenootjes), wat doe ik als het me niet bevalt? Ik heb er niet iemand waar ik aan kan kloppen of ze een fles voor me willen open maken als ik een slechte reuma-dag heb en het ziekenhuis in Zwolle (waar ik voorlopig nog wel moet blijven) is ver weg. Maar aan de andere kant: ik begin helemaal overnieuw en ga nieuwe mensen leren kennen, het scheelt me bijna 2 uur reizen per dag wat een heel heel heel groot voordeel is en het is gewoon allemaal nieuw. Heerlijk!
Dus om een lang verhaal kort te maken. Ik ga verhuizen naar Hilversum en ik heb er zin in! Tot ziens, Zwolle!