Iedereen die regelmatig het hele land doorkruist door middel van de trein herkent het volgende vast wel: op een aantal momenten in het jaar zijn de treinen overbevolkt met mensen die niet snappen hoe het reizen met de trein werkt en daarbij veel opschudding veroorzaken met hun geklungel.

Deze momenten zijn bijvoorbeeld de Huishoudbeurs, de Libelle Zomerweek en de dagen waarop senioren vrij mogen reizen. Zo ook laatst.

Als ik op het station aankom dan merk ik het meteen. Overal zie ik groepjes mensen die met een verward gezicht rondkijken, met de paniek in hun ogen de bordjes bestuderen en geschrokken omkijken als ze ergens een fluitje horen. Ja hoor, het is weer zover.

Aangekomen bij de trein staan ze in grote groepen voor de deuren, driftig op de knopjes drukkend en op luide toon naar elkaar roepend dat de trein vast stuk is. Vervolgens willen ze meteen naar binnen, er niet bij nadenken dat de mensen die al in de trein zitten er eerst uit moeten. Ze wurmen zich langs de geïrriteerde reizigers en kijken deze mensen vernietigend aan. Hoe durven ze hun niet binnen te laten?

Vervolgens, als de worsteling voorbij is, dan is daar het probleem van de tussenschuifdeuren. Deze gaan plotseling dicht! Ik ben getuige van een komische worsteling van een dame op leeftijd met de tas tussen de deur. De vrouw in kwestie heeft geen idee hoe de deur weer open gaat en probeert met alle macht haar tas vrij te trekken. Ik hoor gevaarlijk gescheur en buig naar voren om de hendel opzij te doen. De dame en haar vriendinnen kijken me vervolgens met een verbaasde blik aan, alsof ik zojuist een complete tovershow heb opgevoerd.

We zijn inmiddels veel tijd verloren en de mensen achter mij die ook de trein in willen beginnen te duwen, te steunen en te zuchten.

De dametjes die nooit met de trein reizen zijn ondertussen in de coupe beland, maar staan dan voor de grootste uitdaging: waar moeten ze gaan zitten? Zoveel keus, maar ze kunnen niet met z’n allen bij elkaar. Ze lopen heen en weer, botsen tegen iedereen aan met hun enorme handtassen en raken steeds meer de kluts kwijt. De ervaren treinreizigers zijn nu ook binnen en nemen alle zitplekken in. De dametjes raken inmiddels bijna in paniek en besluiten toch maar niet bij elkaar te gaan zitten.

Dan klinkt het fluitje van de conducteur en de trein zet zich in beweging. Wankelend vinden de dametjes eindelijk een plaatsje en zetten kletsend en kirrend hun reis voort.

Ik wissel grinnikend een geamuseerde blik met mijn medereizigers. Mijn muziek gaat in mijn oren en ik probeer mijn boek te lezen. Maar leuker is het om de gesprekken van de gekke dametjes te volgen over hun huishoudelijke probleempjes, hun vervelende mannen en het feit dat de buurvrouw haar hond een keertje in toom moet houden.