Zaterdagmiddag installeerde ik me met mijn macbookje in de stiltecoupe in de trein richting Schiphol. Jas uit, oordopjes in en ik startte de zoveelste aflevering van Lost (sinds de uitzending van de finale ben ik alle seizoenen weer terug aan het kijken op zoek naar aanwijzingen enzo). Het duurde nog even voordat de trein zou vertrekken. Plots hoorde ik gekrijs van drie meisjes die door het gangpad renden en sprongen. Moeder kwam erachteraan met honderd tassen en gilde: ‘Maaike, Daphne en Selina! Hier gaan we zitten! Verderop is geen plek meer!’ (de namen ben ik eigenlijk vergeten, behalve Selina. Ik heb een vriendin die ook zo heet, dus dat bleef goed hangen). ‘Wat een achterlijk kleine trein is dit,’ mompelde moeder erachteraan. Ik voelde de bui al hangen en wou me al bijna omdraaien om haar te vertellen dat er over een paar minuten een hele trein achter zou komen. En dat ze ook best daar konden gaan zitten, maar ik hield mijn mond en focuste me weer op Lost. Tot mijn afgrijzen gingen de meisjes naast me zitten en ze keken me heel arrogant aan. Vervolgens ging er eentje keihard huilen omdat ze niet naast Selina mocht zitten ‘en altijd, en altijd naast mama moest,’ waarop moeder geïrriteerd zuchtte dat dochterlief op de heenweg al naast Selina had gezeten. Alles goed en wel en de meiden gingen door met keten. Schoenen in het gangpad schoppen, voeten op de klaptafels en schreeuwen en gillen en zeuren. Moeder gilde ‘Stil jongens! Dit is de stilteruimte!’ Maar het hielp allemaal niks natuurlijk en zo goed als het kon keek ik mijn serie af, de kids negerend. Tot ik ineens een kriebelig gevoel kreeg. Ik draaide mijn hoofd en ja hoor, de drie meiden keken met me mee en fluisterden: ‘Ik ken dat, dat is die ene film, zie je wel, ken jij die ook, heb je die ook gezien?’ Ik haalde een oordopje uit mijn oren en vroeg of er iets was. Ze belandden in een giechelbui en schoten terug naar hun stoelen, maar nog geen halve minuut later waren ze terug. ‘Is dat Pirates?’ ‘Nee, het is Lost, een serie.’ ‘Oh. Was je laptop duur?’ ‘Ja, heel erg duur.’ ‘Je kan er ook foto’s mee maken, kijk! Ik zie het webcamgaatje!’ En Selina drukte haar vinger in de lens. Ik zuchtte. ‘Ik ga nu verder kijken, oke?’ ‘OKE!’ gilden ze en ze stoven weer weg.

Echt, ik ben dol op kinderen, maar als ik hun moeder was had ik ze al lang op hun kop gegeven omdat ze zo brutaal waren!

Dit is Siepie, mijn oppaskat. Op mijn allereerste stagedag vroeg mijn hoofdredactrice of ik een paar weken op haar kat wilde passen, terwijl zij met haar gezin op vakantie is. Nou, tuurlijk! Dus pakte ik vanmiddag, amper twee dagen terug uit New York, mijn koffer weer in en vertrok ik richting Amstelveen. Alles goed en wel en het is een erg mooi huis. Siepie is erg knuffelig, dus ik vermaak me wel hier! Het is een beetje vreemd om in iemand anders huis rond te huppelen, maar daar wen ik vast wel aan.

Maak de zin maar af. Dat was dus precies de gedachte die er gisteren door mij heen ging toen ik mijn kamerdeur open deed. Mijn kamer was heel netjes en fris (ik ben er twee weken niet geweest, zie je meteen!) en ik slaakte een diepe zucht. Waarom wil ik ook al weer weg uit Zwolle?

Maar goed, een dagje thuis en het lijkt alsof er een bom ontploft is op mijn kamer. Was ligt in stapels op de vloer, bureau is bezaaid met post die ik nog open moet maken, NY souveniertjes liggen her en der op de grond en in het midden van de kamer staat mijn mooie rode koffer. Bestaat er een cursus Hoe houd ik mijn kamer/huis netjes? Of Het geheim van de opgeruimde kamer en dus een opgeruimde geest. Ik denk dat die dingen heel handig voor mij zullen zijn.

Ik moet maar even eerlijk zeggen: Ik heb echt geen idee meer wat we nou precies allemaal gedaan hebben in New York de afgelopen dagen. Ik herinner me Mary Poppins op Broadway, twee keer Coney Island, een paar musea en het wegsmelten in de warme zon, maar vraag me niet op welke dag we dat allemaal deden. Punt is dat onze city-trip er alweer helemaal op zit! We proberen nu een beetje wakker te worden, want we zijn allemaal dood moe. Straks proppen we de laatste spulletjes in onze overvolle koffers (hopen dat ze niet te zwaar zijn. Misschien moet ik nog maar wat boeken verhuizen naar mijn handbagage), moeten we beneden uitchecken en gaan we lekker ontbijten op het terras. Rond een uur of 1 vertrekken we met de metro naar JFK. Daar zie ik onwijs tegenop, maar onze ervaringen met taxi’s busjes van het hostel is zo slecht dat we toch maar gewoon met de subway gaan. Om 6 uur vanavond (12 uur Nederlandse tijd) vliegen we en morgenochtend zetten we weer voet op Nederlandse bodem. Heerlijk! Ik verlang naar een warme douche (die hebben we hier niet) en naar mijn eigen spulletjes en het Nederlandse eten. Superveel zin in dus!

Vol goede moed gingen we van de week richting Times Square om daar voetbal te kijken. Ik had zelfs nog een oranje shirtje gekocht om ons land aan te moedigen. Stiekem hoopten we dat de wedstrijd op het plein zou worden uitgezonden, maar iemand van de NYPD kwam ons vertellen dat we echt een bar op moesten zoeken. We vonden er eentje en er waren nog een paar Nederlanders (waar de andere oranjes heen gingen wisten we niet). Volgens Thimo was er zeker weten een BN’er bij, maar ik herkende hem niet. Uiteindelijk zaten we met zeven Nederlanders op de begane grond tussen zeker honderd Spanjaarden, wat best grappig was eigenlijk. Niet zo grappig dat ze ons uitjoelden toen het doelpunt gemaakt was, natuurlijk. Vond het heel bijzonder dat we de finale in New York konden kijken, dat gebeurt maar eens in je leven!

Verder zijn we naar het Empire State Building geweest, Liberty Island (je moest blijkbaar een speciaal kaartje hebben om het vrijheidsbeeld te beklimmen) en Ellis Island. Ook het uitzicht op Rockefeller Centre was weer geweldig. We wilden gisteren naar China Town om t-shirts te kopen, maar het goot hier. Niet normaal. Zeiknat verschuilden we ons in de subway, tot we besloten terug te gaan naar het hostel. Daar hebben Monika en ik onze kleren gewassen in zo’n waswinkel met enorme wasmachines en drogers. Erg leuk om een keertje te doen! Vandaag hebben we ontbeten op een terrasje met een ommelet en frensch toast, vervolgens gingen we naar het Natural History Museum en naar China Town. We hebben maar eventjes een planning gemaakt voor de aankomende dagen, zodat we niks vergeten te doen. Over zeven dagen vliegen we alweer terug! Nu lekker noodles maken in de keuken en dan lekker lezen in bed. Heerlijk hier!